With advent of new technologies every year the need for human touch keeps descending. New technologies have surely made life easier, but is this taking us away from our basic necessities to maintain personal - physical relations with our fellow human beings?

New technologies make life easier but risk eroding the physical presence and touch that build trust and empathy, fuelling loneliness and superficial ties, though they also connect isolated people. The answer is to use technology as an enabler, not a substitute, as digital tools sustained relationships during the COVID-19 pandemic. **The Waning Human Touch in the Age of Relentless Technology** In a bustling café, two friends sit side by side, each absorbed in their glowing screens rather than the conversation that once defined their meetings. This scene, increasingly common, encapsulates a paradox of our times: as __technology__ advances with breathtaking speed, the __human touch__, the warmth of physical presence and personal connection, seems to recede. While innovations from smartphones to AI have undeniably simplified tasks and bridged distances, **one must ask whether this convenience is subtly eroding the very fabric of our interpersonal relationships, which thrive on physical and emotional closeness.** This tension between progress and proximity invites a deeper reflection on what it means to be connected in the digital age. At the heart of this dilemma lies the fundamental nature of human relationships, which are deeply rooted in __physical presence__ and non-verbal cues. From a psychological perspective, touch and face-to-face interactions release oxytocin, the so-called "bonding hormone", that fosters trust and empathy. The rise of virtual communication, while efficient, often lacks this sensory richness. For instance, video calls cannot replicate the warmth of a handshake or the comfort of a hug. In Andhra Pradesh, where community gatherings and festivals have traditionally been pivotal in social bonding, the shift toward digital interactions risks diluting these cultural practices. **Thus, even as technology connects us across continents, it paradoxically distances us from the primal human need for tactile and emotional resonance.** Besides the psychological dimension, the societal impact of declining physical interactions is profound. The proliferation of social media and instant messaging creates an illusion of connectivity but often leads to superficial relationships. Studies globally have shown rising rates of loneliness and social anxiety, especially among youth who substitute screen time for real-world engagement. In urban centers like Visakhapatnam and Vijayawada, the fast-paced lifestyle combined with digital immersion has reduced opportunities for spontaneous social encounters. However, it is important to recognize that technology also offers new avenues for inclusion: people with disabilities or those geographically isolated can maintain relationships that might otherwise wither. This duality underscores that technology is neither inherently good nor bad but a tool whose impact depends on how consciously it is integrated into our lives. Moving forward, the role of institutions and cultural norms becomes critical in balancing technological convenience with nurturing human touch. Educational systems in Andhra Pradesh, for example, can incorporate experiential learning and group activities that emphasize collaboration and empathy, countering the isolating tendencies of digital devices. Workplaces, too, must recognize the value of in-person interactions for team cohesion and mental well-being, resisting the temptation to default to remote communication. Moreover, public spaces designed to encourage community engagement (parks, markets, cultural centers) serve as vital counterweights to the virtual world. **By consciously embedding opportunities for physical connection within our social structures, we can mitigate the risk of technology supplanting essential human contact.** Globally, the tension between technological advancement and human connection is not new but has intensified with the digital revolution. Countries like Japan, despite their technological prowess, face a "hikikomori" phenomenon where s

2011 · పేపర్ I · 50 మార్కులు

English తెలుగు

ప్రతి సంవత్సరం కొత్త సాంకేతికతలు రావడంతో, మానవ స్పర్శ అవసరం తగ్గుతూ వస్తోంది. కొత్త సాంకేతికతలు ఖచ్చితంగా జీవితాన్ని సులభతరం చేశాయి, అయితే ఇది మన తోటి మానవులతో వ్యక్తిగత - భౌతిక సంబంధాలను కొనసాగించడానికి మన ప్రాథమిక అవసరాల నుండి మనల్ని దూరం చేస్తుందా?

Telugu translation by Ghissu. Report a Telugu error

క్లుప్తంగా

కొత్త సాంకేతికతలు జీవితాన్ని సులభతరం చేస్తున్నా, విశ్వాసం, సహానుభూతిని పెంచే భౌతిక సాన్నిహిత్యాన్ని, స్పర్శను తగ్గించి ఒంటరితనం, పైపై సంబంధాలను పెంచే ప్రమాదం ఉంది, అయితే అవి ఒంటరిగా ఉన్నవారిని కలుపుతాయి కూడా. COVID-19 సమయంలో డిజిటల్ సాధనాలు సంబంధాలను నిలబెట్టినట్లు, సాంకేతికతను ప్రత్యామ్నాయంగా కాకుండా సహాయకంగా వినియోగించడమే పరిష్కారం.

Model answer

Ghissu Editorial · Verified 4 Oct 2026

Introduction

అనంతరూపంగా మారుతున్న సాంకేతిక యుగంలో మానవ స్పర్శ తగ్గిపోవడం

ఒక సందడిగా ఉన్న కేఫేలో, ఇద్దరు స్నేహితులు పక్కపక్కనే కూర్చుని, ఒకప్పుడు వారి సమావేశాలను నిర్వచించిన సంభాషణకు బదులుగా తమ ప్రకాశవంతమైన స్క్రీన్‌లలో మునిగిపోయారు. ఈ దృశ్యం, ఎక్కువగా కనిపించే ఈ కాలపు విరుద్ధతను ప్రతిబింబిస్తుంది: సాంకేతికత (technology) ఆశ్చర్యకరమైన వేగంతో అభివృద్ధి చెందుతున్నప్పుడు, మానవ స్పర్శ (human touch), భౌతిక ఉనికి యొక్క వెచ్చదనం మరియు వ్యక్తిగత సంబంధం, తగ్గిపోతున్నట్లు కనిపిస్తుంది. స్మార్ట్‌ఫోన్‌ల నుండి AI వరకు ఉన్న ఆవిష్కరణలు అనుమానాస్పదంగా పనులను సులభతరం చేసి దూరాలను తగ్గించినప్పటికీ, ఈ సౌలభ్యం మన అంతరంగిక సంబంధాల ముడిసూత్రాన్ని, భౌతిక మరియు భావోద్వేగ సమీపతపై ఆధారపడి ఉన్న వాటిని, సున్నితంగా దెబ్బతీస్తుందా అని ప్రశ్నించాలి. పురోగతి మరియు సమీపత మధ్య ఈ ఉద్రిక్తత డిజిటల్ యుగంలో కనెక్ట్ కావడం అంటే ఏమిటో అనే విషయంపై లోతైన ఆలోచనను ఆహ్వానిస్తుంది.

ఈ సమస్య యొక్క హృదయంలో, మానవ సంబంధాల ప్రాథమిక స్వభావం ఉంది, ఇది భౌతిక ఉనికి మరియు నాన్-వర్బల్ సంకేతాలలో బలంగా నిక్షిప్తమై ఉంది. మానసిక దృక్కోణంలో, స్పర్శ మరియు ముఖాముఖి పరస్పర చర్యలు ఆక్సిటోసిన్ అనే "బంధం హార్మోన్"ను విడుదల చేస్తాయి, ఇది నమ్మకం మరియు అనుకంపను పెంపొందిస్తుంది. వర్చువల్ కమ్యూనికేషన్ యొక్క పెరుగుదల, సమర్థవంతమైనప్పటికీ, ఈ ఇంద్రియ సంపదను తరచుగా కోల్పోతుంది. ఉదాహరణకు, వీడియో కాల్స్ ఒక హ్యాండ్‌షేక్ యొక్క వెచ్చదనం లేదా హగ్ యొక్క సౌకర్యాన్ని పునరుత్పత్తి చేయలేవు. ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో, సమాజ బంధానికి సంప్రదాయంగా ముఖ్యమైన సమూహ సమావేశాలు మరియు పండుగలు డిజిటల్ పరస్పర చర్యల వైపు మారడం వల్ల ఈ సాంస్కృతిక ఆచారాలను తగ్గించే ప్రమాదం ఉంది. అందువల్ల, సాంకేతికత మనలను ఖండాల మీదుగా కలుపుతున్నప్పటికీ, ఇది మన ప్రాథమిక మానవ అవసరమైన స్పర్శ మరియు భావోద్వేగ ప్రతిధ్వనికి దూరంగా చేస్తుంది.

మానసిక కోణం కాకుండా, భౌతిక పరస్పర చర్యల తగ్గుదల యొక్క సామాజిక ప్రభావం లోతైనది. సామాజిక మీడియా మరియు తక్షణ సందేశాల వ్యాప్తి కనెక్టివిటీ యొక్క భ్రమను సృష్టిస్తుంది కానీ తరచుగా ఉపరితల సంబంధాలకు దారితీస్తుంది. ప్రపంచవ్యాప్తంగా అధ్యయనాలు, ముఖ్యంగా యువతలో, స్క్రీన్ టైమ్‌ను నిజమైన ప్రపంచ నిమగ్నతకు బదులుగా ఉపయోగించేవారిలో ఒంటరితనం మరియు సామాజిక ఆందోళన పెరుగుతున్న రేట్లను చూపించాయి. విశాఖపట్నం మరియు విజయవాడ వంటి పట్టణ కేంద్రాలలో, వేగవంతమైన జీవనశైలి మరియు డిజిటల్ నిమగ్నత కలిపి, అనూహ్య సామాజిక సమావేశాలకు అవకాశాలను తగ్గించింది. అయితే, సాంకేతికత కూడా చేర్చుకునే కొత్త మార్గాలను అందిస్తుందని గుర్తించడం ముఖ్యం, వికలాంగులు లేదా భౌగోళికంగా వేరుపడిన వారు, లేకపోతే వాడిపోయే సంబంధాలను నిర్వహించగలరు. ఈ ద్వంద్వత్వం సాంకేతికత స్వభావత: మంచిదో చెడో కాదు కానీ మన జీవితాలలో దానిని ఎలా జాగ్రత్తగా సమీకరిస్తామనే దానిపై దాని ప్రభావం ఆధారపడి ఉంటుందని సూచిస్తుంది.

ముందుకు సాగుతూ, సాంకేతిక సౌలభ్యాన్ని మానవ స్పర్శను పెంపొందించడంలో సంతులనం చేయడంలో సంస్థలు మరియు సాంస్కృతిక నిబంధనల పాత్ర కీలకంగా మారుతుంది. ఉదాహరణకు, ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని విద్యా వ్యవస్థలు, అనుభవాత్మక అభ్యాసం మరియు సహకారం మరియు అనుకంపను ప్రోత్సహించే గుంపు కార్యకలాపాలను చేర్చవచ్చు, డిజిటల్ పరికరాల ఒంటరితనాన్ని ఎదుర్కోవడం. కార్యాలయాలు కూడా, జట్టు ఐక్యత మరియు మానసిక ఆరోగ్యానికి వ్యక్తిగత పరస్పర చర్యల విలువను గుర్తించాలి, రిమోట్ కమ్యూనికేషన్‌కు డిఫాల్ట్ చేయడానికి ప్రలోభానికి లొంగకుండా. అంతేకాకుండా, సమాజ నిమగ్నతను ప్రోత్సహించేలా రూపొందించిన ప్రజా స్థలాలు, పార్కులు, మార్కెట్లు, సాంస్కృతిక కేంద్రాలు, వర్చువల్ ప్రపంచానికి ముఖ్యమైన ప్రతివ్యతిరేక బరువులుగా పనిచేస్తాయి. మన సామాజిక నిర్మాణాలలో భౌతిక కనెక్షన్‌కు అవకాశాలను జాగ్రత్తగా చేర్చడం ద్వారా, సాంకేతికత ముఖ్యమైన మానవ సంపర్కాన్ని భర్తీ చేసే ప్రమాదాన్ని తగ్గించవచ్చు.

ప్రపంచవ్యాప్తంగా, సాంకేతిక పురోగతి మరియు మానవ సంబంధం మధ్య ఉద్రిక్తత కొత్తది కాదు కానీ డిజిటల్ విప్లవంతో తీవ్రమైంది. జపాన్ వంటి దేశాలు, వారి సాంకేతిక నైపుణ్యం ఉన్నప్పటికీ, సామాజిక ఉపసంహరణ విస్తృతంగా ఉన్న "హికికోమోరి" అనే ఫెనామెనాను ఎదుర్కొంటున్నాయి. వ్యతిరేకంగా, భూటాన్ యొక్క స్థూల జాతీయ సంతోషం (Gross National Happiness) పై ఉన్న గమనిక, కేవలం ఆర్థిక వృద్ధి కాకుండా, మానవ సంక్షేమం మరియు సామాజిక సౌహార్దం యొక్క ప్రాముఖ్యతను హైలైట్ చేస్తుంది. భారతదేశం యొక్క సొంత ప్రాచీన జ్ఞానం, మహాభారతం మరియు భగవద్గీత బోధనలలో ప్రతిబింబిస్తుంది, కర్తవ్య మరియు భక్తి, చర్య మరియు ఉనికి మధ్య సమతుల్యతను ప్రశంసిస్తుంది. ఈ సాంస్కృతిక స్మారక చిహ్నాలు, పురోగతి కేవలం గాడ్జెట్‌లు లేదా వేగం ద్వారా కాకుండా, మన సంబంధాల నాణ్యత మరియు అంతర్గత తృప్తి ద్వారా కొలవబడాలని మనకు గుర్తుచేస్తాయి.

అయితే, గతాన్ని రొమాంటిసైజ్ చేయడం లేదా సాంకేతికతను పూర్తిగా తిరస్కరించడం సులభతరం కాదు. COVID-19 మహమ్మారి భౌతిక సమీపత అసాధ్యమైనప్పుడు డిజిటల్ పరికరాలు మానవ సంబంధాలను ఎలా కొనసాగించగలవో చూపించింది. టెలిమెడిసిన్, వర్చువల్ తరగతులు మరియు ఆన్‌లైన్ వేడుకలు జీవన రేఖలుగా మారాయి. ఈ పరికరాలు మానవ స్పర్శను భర్తీ చేయకుండా అనుబంధించడంలో సవాలు ఉంది. ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని కుటుంబాలు, ఉదాహరణకు, సంప్రదాయ సమావేశాలను వర్చువల్ పాల్గొనికతో కలిపి, దూరాల మీదుగా బంధాలను కాపాడుతున్నాయి. ఈ అనుకూల దృక్కోణం, సాంకేతికత నిజమైన సంబంధాలకు భర్తీ కాకుండా సాధకంగా పనిచేసేలా ప్రతిబింబిస్తుంది.

ముగింపులో, సాంకేతికత యొక్క నిరంతర కదలిక, భౌతిక మరియు భావోద్వేగ సాన్నిహిత్యానికి వ్యతిరేకంగా మన కనెక్షన్‌ను పునర్నిర్మిస్తుంది. అయితే, పరిష్కారం ఆవిష్కరణను ప్రతిఘటించడం కాదు, కానీ మన సంక్షేమం మరియు సామాజిక నిర్మాణాన్ని ఆధారపడి ఉన్న మానవ స్పర్శను జాగ్రత్తగా కాపాడటం మరియు ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం. ఉనికి మరియు పురోగతి రెండింటినీ విలువైన సాంస్కృతిక మరియు సంస్థాగత వాతావరణాలను పెంపొందించడం ద్వారా, మన ప్రాథమిక మానవత్వాన్ని కోల్పోకుండా సాంకేతికత యొక్క ప్రయోజనాలను ఉపయోగించుకోవచ్చు.

"స్పర్శకు ఒక జ్ఞాపకం ఉంది." >, జాన్ కీట్స్

This model answer is indicative and the model can make mistakes; please verify key facts independently.

ఈ ప్రశ్నను ప్రాక్టీస్ చేయండి

1జవాబు పత్రం
ఈ ప్రశ్నకు సరిపడా పేజీలు.
2చేతితో రాయండి
సమయం పెట్టుకుని.
3మూల్యాంకనం పొందండి
మీ మార్కులు, ఏమి సరిచేయాలో.
మూల్యాంకనం పొందండి

షేర్ చేయండిWhatsApp Telegram X LinkedIn

పరీక్షలో ఈ అధ్యాయం

సాంకేతికత, మీడియా & మానవ విలువలు2 questions

Asked in 1 of 8 sittings since 2008

2008

–

2011

2012

–

2016

–

2017

–

2020

–

2023

–

2025

–

2011రియాలిటీ షోలు ప్రైమ్ టైమ్ టెలివిజన్‌లో ప్రధాన భాగంగా మారాయి. అవి అనేక కుటుంబాల మనస్తత్వాన్ని ప్రభావితం చేస్తూ, ఒక ఊహాత్మక ప్రపంచంలో జీవించడానికి మరియు నమ్మడానికి వారిని పురికొల్పుతున్నాయి. మన సమాజంపై రియాలిటీ షోల ప్రభావాన్ని పేర్కొనండి.

అధికారిక ఏపీపీఎస్సీ గ్రూప్-1 మెయిన్స్ 2011 ప్రశ్నపత్రం నుంచి ప్రశ్న. సమాధానం Ghissu ఇంజిన్ రాసింది.